Page 28 - งานนำเสนอ PowerPoint
P. 28
เป็นชาวไทยกลุ่มใหญ่ในจังหวัดมุกดาหาร เช่นเดียวกับชาวไทยอีสานในจังหวัดอื่นๆ ใน
ภาคอีสานอีกหลายจังหวัด ชาวไทยอีสานได้สืบเชื้อสาย ต่อเนื่องกันมานานนับหลายพันปี ตั้งแต่ขุน
บรมปฐมวงศ์ของเผ่าไทย ตั้งแต่อาณาจักรน่านเจ้าอาณาจักรล้านช้างจนถึงสมัยกรุงศรีอยุธยาตอน
ปลาย ชาวไทยอีสานได้อพยพลงมาตามล าน้ าโขงตั้งแต่ พ.ศ. 2231 (สมัยสมเด็จพระนารายณ์
มหาราช) เมื่อท่านพระครูโพนเสม็ก น าสานุศิษย์จากอาณาจักรล้านช้างอพยพลงมาตามล าน้ าโขง
แล้วแผ่ขยายออกไปตามล าน้ ามูล ล าน้ าชี และล าน้ าอื่นๆ ซึ่งแยกออกจากแม่น้ าโขง ตั้งเป็นเมือง
ต่างๆ ไทยอีสาน เป็นประชากรกลุ่มใหญ่ พูดภาษาไทย-ลาว ภาษาอีสาน เป็นกลุ่มผู้น าทางด้าน
วัฒนธรรมภาคอีสาน เช่น ฮีต คอง ต านาน อักษรศาสตร์ จารีตประเพณี นิยมตั้งหมู่บ้านเป็นกลุ่ม
บนที่ดอนเรียกตามภาษาท้องถิ่นว่า "โนน" ยึดท าเลการท านาเป็นส าคัญ อาศัยอยู่ทั่วไป การแต่ง
กายมีเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น ผู้หญิงนุ่งซิ่น ผู้ชายนุ่งโสร่ง ปัจจุบันหันมาใช้กางเกงเสื้อผ้าแบบตะวันตก
แต่ก็ยังแต่งกายพื้นเมืองในเวลามีเทศกาลงานบุญต่าง ๆ ตามประเพณีท้องถิ่น ขนบธรรมเนียม
ประเพณี ชาวอีสานส่วนใหญ่นับถือพุทธศาสนา แต่ทาง ปฏิบัติยึดถือทั้งผี พราหมณ์และพุทธ
ศาสนา ที่ได้สืบทอดกันมาเป็นเวลาช้านาน รวมเรียกว่า “ฮีตสิบสองคองสิบสี่” เป็นผลให้สังคมชาว
อีสานอยู่กันอย่างเรียบง่ายสงบสุข ฮีตสิบสอง หมายถึง จารีตประเพณีที่ต้องปฏิบัติในโอกาสต่าง ๆ
ในแต่ละเดือน เช่น เดือนยี่ บุญคูณลาน เป็นการท าบุญสู่ขวัญข้าวที่นวดแล้วและกองไว้ลานข้าว
บางท่านมักเขียนว่า “ภูไท” ผู้ไทย ค าว่า’ผู้” หรือ “พู้” เป็นส าเนียง ออกเสียงค าพูด ของคนภูไท
(คนเขียน เรียบเรียง บันทึกลงเว็บไซต์ เป็นคนภูไทโดยก าเนิด ) แต่ในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตเขียนว่า
“ผู้ไทย”ถิ่นฐานดั้งเดิมของชาวผู้ไทยอยู่ในแคว้นสิบสองจุไทยและแคว้นสิบสองปันนา (ดินแดนส่วนเหนือ
ของลาว และ เวียดนาม ซึ่งติดต่อกับดินแดนภาคใต้ของจีน) ราชอาณาจักรไทยได้สูญเสียดินแดนสิบสองจุ
ไทย ซึ่งอยู่ในเขตของลาวให้แก่ฝรั่งเศสเมื่อ ร.ศ. 107 (พ.ศ. 2431) ชาวผู้ไทยในจังหวัดมุกดาหาร ตั้งถิ่นฐาน
อยู่ในทุกอ าเภอ แต่จะมีมากที่สุดที่อ าเภอหนองสูง เมืองหนองสูง ตั้งในสมัยราชกาลที่ 3 เมื่อ พ.ศ. 2387
เป็นชาวผู้ไทยที่อพยพมาจากเมืองวังและเมืองค าอ้อค าเขียว (อยู่ในแขวงสุวรรณเขต ดินแดนลาว) จ านวน
1,658 คน ตั้งอยู่บ้านหนองสูงและบ้านค าสระอี ในดงบังอี่ (ค าสระอีคือหนองน้ าในดงบังอี่ ต่อมากลายเป็น
ค าชะอี) ตั้งเป็นเมืองหนองสูง ขึ้นเมืองมุกดาหาร ทรงกรุณาโปรดเกล้าฯ ตั้งให้ ท้าวสีหนาม เป็น “พระ
ไกรสรราช” เจ้าเมืองคนแรก เมืองหนองสูงในอดีตคือท้องที่ อ.ค าชะอี (ตั้งแต่ห้วยทราย), อ าเภอหนองสูง
และท้องที่อ าเภอนาแก ของจังหวัดนครพนมด้วย
